Sevgili Sevgili / İsmet Özel

 

Sevgili Sevgili

Aşk içinde aşk için seslenişin en uygun biçimini bulduğum kanısındayım. (...) Aşktaki sesleniş farksızlığı ve bir tür özdeşliği vurgulamalı her şeyden çok. Aşkın seslenişi sevgisi olandan sevgisi olanadır ancak. Çoğu kimsenin sandığı gibi seven taraftan sevilen tarafa doğru bir akış değildir. Sen benim sevgilimsen bunu mümkün kılan sadece benim senin sevgilin oluşumdan başkaca bir şey olmasa gerek. Bu yüzden sana seslenirken hep bir yankıya kulak verir gibi sayarım kendimi.

Neyi nasıl demişsem senin de bunu bana böyle söylemediğini düşündüğüm an ne bunu söyleyebilirim ve ne de boşluğa söyleyebilirim. Benim sana doğru gelişim senin bana doğru gelmenin öbür kanadı. (...)

Aşk mı? Nereden bileyim aşk olduğunu? Aşk başlı başına bir vakıa ise onu diğer vakıalardan ayıran bir farkı olmalı. Besbelli ki bu özellik tümleşmeden ibaret. “Aşk gelince cümle eksikler biter” denildiğine göre gel de seninle seven ve sevilen ayrımına bir anlam vermeyelim. Borçluları ve alacaklıları onların alacak ve verecekleriyle pazarda bırakılım. Yurttaşlar yurtlarıyla ne halleri varsa görsün. Komutanlar komutlarını versin. Köleler boyun eğsin. İsterse bilginler bilgi kumkuması olarak, güzeller güzellikleriyle kasım kasım kasılarak dünyada kimseye yer bırakmasın.

Onların yerinde gözü olan kim! Biz değiliz. Biz ikimiz sadece aşkın unsurlarıyız. İki can ve bir canlıyız. Sana gel dediğim zaman kendim gelmiş olmuyor muyum?  (...)

Aşk sebebiyle feda oluş, feda ediş... Bütün bunlara bir anlam veremiyorum ben. Sen de vermiyorsan ve aşk ise vuku bulan hiçbir şey ters gitmeyecek demektir. Aşkta her şey düzdür. Aşkla her şey düzelir.  Düz değilse aşk değildir. Düzgünleştirmiyorsa aşk değildir. Haydi biraz samimi olalım: Aşkın gözünün sahiden kör olduğunu itiraf edelim. (...)

Aşk insanlar arasında ve insanlar içindir. Çünkü aşkın halleri ile insanların halleri birbirleriyle örtüşür. Her ikisi de tende ve tenden başlamak zorundadır. Hem aşk, hem de insan tende çakılıp kalmadığı takdirde kendisi olabilir. (...) İnsanlar aşk ile birbirlerini üretir. Kendilerini çoğaltır ve büyütürler.

İşte bu sebepten ötürüdür ki “Ey Sevgili” demem ben, “sevgili sevgili” derim. Sevdikçe söylerim, söyledikçe severim. Sevildikçe söylerim, söyledikçe sevilirim. Sevdiğimi söylerim, söylediğimi severim. İşkence altında benim ifademi almak mümkün olamaz. İfademi çünkü çoktan sevgili sevgili almıştır.

 

 

Yorum Yaz